மானம்

Honour

மானம் (Honour) என்ற திருக்குறள் அதிகாரம்த்தில் குறள் 961–970.

திருக்குறள் 961: இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும்

குன்ற வருப விடல்.

Actions that would degrade (one's) family should not be done; though they may be so important that not doing them would end in death

திருக்குறள் 962: சீரினும் சீரல்ல செய்யாரே சீரொடு

பேராண்மை வேண்டு பவர்.

Those who desire (to maintain their) honour, will surely do nothing dishonourable, even for the sake of fame

திருக்குறள் 963: பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய

சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு.

In great prosperity humility is becoming; dignity, in great adversity

திருக்குறள் 964: தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்

நிலையின் இழிந்தக் கடை.

They who have fallen from their (high) position are like the hair which has fallen from the head

திருக்குறள் 965: குன்றின் அனையாரும் குன்றுவர் குன்றுவ

குன்றி அனைய செயின்.

Even those who are exalted like a hill will be thought low, if they commit deeds that are debasing

திருக்குறள் 966: புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று

இகழ்வார்பின் சென்று நிலை.

Why follow men who scorn, and at their bidding wait?

திருக்குறள் 967: ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே

கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று.

It is better for a man to be said of him that he died in his usual state than that he eked out his life by following those who disgraced him

திருக்குறள் 968: மருந்தோமற்று ஊன்ஓம்பும் வாழ்க்கை பெருந்தகைமை

பீடழிய வந்த இடத்து.

For the high-born to keep their body in life when their honour is gone will certainly not prove a remedy against death

திருக்குறள் 969: மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்

உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்.

Those who give up (their) life when (their) honour is at stake are like the yark which kills itself at the loss of (even one of) its hairs

திருக்குறள் 970: இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்

ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு.

The world will (always) praise and adore the fame of the honourable who would rather die than suffer indignity